jezelf googlen
GPD 18 augustus 2004
Beachy Head is de hoogste, zuidelijkste en meest adembenemende klif van Groot-Brittannië. Maar deze schoonheid heeft een morbide keerzijde: het is ook de meest gebruikte zelfmoordplek ter wereld. Een wandeling over de controversiële rots, waar jaarlijks zo'n honderd mensen een poging doen definitief afscheid te nemen.
(Van onze correspondent Esther Gotink)
BEACHY HEAD (GPD) - De warme maar bruuske zomerwind brengt de wandelaars uit balans die op weg zijn naar de bar van het Beachy Head Hotel. Binnen genieten families van een warme lunch en zoeken stamgasten elkaar op voor het eerste glas bier van de dag. Het is er druk.
Even verderop in Eastbourne is een vliegshow gaande. De voorbij scherende straaljagers zijn ook vanaf Beachy Head, de hoogste en zuidelijkste klif van Engeland, zichtbaar. Het lucht op. Hoe meer mensen hier rondlopen, hoe minder kans dat vandaag iemand vanaf deze rots een sprong in het diepe waagt.
De unieke schoonheid van Beachy Head maakt het immers al jaren tot een 'hot spot' voor mensen met zelfmoordplannen.
Naast een telefooncel aan de voet van de rots staat een bord met het telefoonnummer van 'De Samaritaan'. De één kiest dit hulpnummer voor een allerlaatste gesprek in het eindig bestaan, de ander laat zich ompraten en wordt door politie opgehaald en naar de lokale psycholoog gebracht.
De hoogte (165 meter boven de zee) en de loodrechte val op krijtsteen maken het een doeltreffende zelfmoordmethode: een sprong van Beachy Head is snel, abrupt en niet te overleven. De val duurt zeven seconden.
Jarenlang was de Golden Gate brug in San Fransisco dé plek waar hopelozen hun sores voorgoed achter zich lieten. Sinds daar hoge hekken en camera's zijn neergezet, komt Beachy Head deze schrijnende eer toe.
John Surtees, patholoog van het regionale ziekenhuis, deed onderzoek naar de springers. Wie zijn ze, wat is de officiële doodsoorzaak, hoe springen ze? Hij ontdekte dat vrouwen op de rand gaan zitten en zich laten vallen, terwijl mannen heroïsch een aanloop nemen en zich schreeuwend in de afgrond storten. Ook vallen mensen per ongeluk: ze verliezen hun balans of betalen met hun leven voor een poging iemand anders te redden. Een enkeling wordt geduwd.
UITSTEL
Wie nabij Beachy Head woont of werkt, heeft de morele taak een oogje in het zeil te houden. Wandelaars, obers, politie, taxichauffeurs, allemaal bestuderen ze de eenzame ziel die zich naar de eroderende rots begeeft. Ook ik voel me bekeken terwijl ik in de bar een kop koffie drink. Demonstratief haal ik mijn camera uit mijn tas en zet die op tafel. Prompt houdt het staren op; een zelfmoordenaar schiet geen plaatjes.
Ook ik maak me schuldig aan het observeren van eenlingen. Buiten volg ik een man die met ferme tred de klip bestijgt. Hij draagt geen jas, geen tas, geen fototoestel. Ik vraag hem of hij hier is voor de vliegshow. ,,Flink windje vandaag, nietwaar?''
Hij weet waarom ik hem heb benaderd en prijst me voor die daad. Regelmatig loopt hij hier om de calorieën van zijn lunch te verbranden, verklaart hij. En ook hij spreekt dan solitaire bezoekers aan. Of hij daarmee levens heeft gered, weet hij niet. ,,Een verhinderde zelfmoord is vaak uitstel van executie.''
Wekelijks doen gemiddeld twee mensen een poging zich van de klif te gooien. Jaarlijks hebben twintig tot dertig van hen 'succes'. En elke succesvolle sprong trekt weer nieuwe springers. Het gebied afschermen of patrouilleren gaat niet, daarvoor is het te uitgestrekt. Hier en daar staan hekken, maar wie wil springen laat zich niet tegenhouden door de iele ijzerdraadjes.
De razende wind over de onbewoonde vlakte maakt zenuwachtig. Aan de rotsrand staan blijkt riskant, ik moet zitten om de klif en de prachtige roodwit gestreepte vuurtoren aan zijn voet te kunnen fotograferen. Een boeket gele bloemen en een klein houten kruis met de naam 'Maggie' zijn de enige elementen die hier niet thuishoren. De plek waar springers hun contact met de aarde verliezen is zichtbaar: het gras is er afgesleten.
,,Deze prachtige plek nodigt ons uit om te sterven'', schreef novellist Louis de Bernières in een essay over Beachy Head. ,,Alles hier zijn plukjes en sporen van gebroken harten, afgezegde dromen, verlaten verwachtingen.''
Eén jongen kan deze reputatie breken: Harry Potter. Geruchten gaan dat hier het boek 'Harry Potter en de Vuurbeker' zal worden verfilmd. De magie die de kleine tovenaar met zich meebrengt, zou Beachy Head eindelijk het positieve aanzien kunnen bezorgen dat het altijd heeft verdiend.
Beachy Head is de hoogste, zuidelijkste en meest adembenemende klif van Groot-Brittannië. Maar deze schoonheid heeft een morbide keerzijde: het is ook de meest gebruikte zelfmoordplek ter wereld. Een wandeling over de controversiële rots, waar jaarlijks zo'n honderd mensen een poging doen definitief afscheid te nemen.
(Van onze correspondent Esther Gotink)
BEACHY HEAD (GPD) - De warme maar bruuske zomerwind brengt de wandelaars uit balans die op weg zijn naar de bar van het Beachy Head Hotel. Binnen genieten families van een warme lunch en zoeken stamgasten elkaar op voor het eerste glas bier van de dag. Het is er druk.
Even verderop in Eastbourne is een vliegshow gaande. De voorbij scherende straaljagers zijn ook vanaf Beachy Head, de hoogste en zuidelijkste klif van Engeland, zichtbaar. Het lucht op. Hoe meer mensen hier rondlopen, hoe minder kans dat vandaag iemand vanaf deze rots een sprong in het diepe waagt.
De unieke schoonheid van Beachy Head maakt het immers al jaren tot een 'hot spot' voor mensen met zelfmoordplannen.
Naast een telefooncel aan de voet van de rots staat een bord met het telefoonnummer van 'De Samaritaan'. De één kiest dit hulpnummer voor een allerlaatste gesprek in het eindig bestaan, de ander laat zich ompraten en wordt door politie opgehaald en naar de lokale psycholoog gebracht.
De hoogte (165 meter boven de zee) en de loodrechte val op krijtsteen maken het een doeltreffende zelfmoordmethode: een sprong van Beachy Head is snel, abrupt en niet te overleven. De val duurt zeven seconden.
Jarenlang was de Golden Gate brug in San Fransisco dé plek waar hopelozen hun sores voorgoed achter zich lieten. Sinds daar hoge hekken en camera's zijn neergezet, komt Beachy Head deze schrijnende eer toe.
John Surtees, patholoog van het regionale ziekenhuis, deed onderzoek naar de springers. Wie zijn ze, wat is de officiële doodsoorzaak, hoe springen ze? Hij ontdekte dat vrouwen op de rand gaan zitten en zich laten vallen, terwijl mannen heroïsch een aanloop nemen en zich schreeuwend in de afgrond storten. Ook vallen mensen per ongeluk: ze verliezen hun balans of betalen met hun leven voor een poging iemand anders te redden. Een enkeling wordt geduwd.
UITSTEL
Wie nabij Beachy Head woont of werkt, heeft de morele taak een oogje in het zeil te houden. Wandelaars, obers, politie, taxichauffeurs, allemaal bestuderen ze de eenzame ziel die zich naar de eroderende rots begeeft. Ook ik voel me bekeken terwijl ik in de bar een kop koffie drink. Demonstratief haal ik mijn camera uit mijn tas en zet die op tafel. Prompt houdt het staren op; een zelfmoordenaar schiet geen plaatjes.
Ook ik maak me schuldig aan het observeren van eenlingen. Buiten volg ik een man die met ferme tred de klip bestijgt. Hij draagt geen jas, geen tas, geen fototoestel. Ik vraag hem of hij hier is voor de vliegshow. ,,Flink windje vandaag, nietwaar?''
Hij weet waarom ik hem heb benaderd en prijst me voor die daad. Regelmatig loopt hij hier om de calorieën van zijn lunch te verbranden, verklaart hij. En ook hij spreekt dan solitaire bezoekers aan. Of hij daarmee levens heeft gered, weet hij niet. ,,Een verhinderde zelfmoord is vaak uitstel van executie.''
Wekelijks doen gemiddeld twee mensen een poging zich van de klif te gooien. Jaarlijks hebben twintig tot dertig van hen 'succes'. En elke succesvolle sprong trekt weer nieuwe springers. Het gebied afschermen of patrouilleren gaat niet, daarvoor is het te uitgestrekt. Hier en daar staan hekken, maar wie wil springen laat zich niet tegenhouden door de iele ijzerdraadjes.
De razende wind over de onbewoonde vlakte maakt zenuwachtig. Aan de rotsrand staan blijkt riskant, ik moet zitten om de klif en de prachtige roodwit gestreepte vuurtoren aan zijn voet te kunnen fotograferen. Een boeket gele bloemen en een klein houten kruis met de naam 'Maggie' zijn de enige elementen die hier niet thuishoren. De plek waar springers hun contact met de aarde verliezen is zichtbaar: het gras is er afgesleten.
,,Deze prachtige plek nodigt ons uit om te sterven'', schreef novellist Louis de Bernières in een essay over Beachy Head. ,,Alles hier zijn plukjes en sporen van gebroken harten, afgezegde dromen, verlaten verwachtingen.''
Eén jongen kan deze reputatie breken: Harry Potter. Geruchten gaan dat hier het boek 'Harry Potter en de Vuurbeker' zal worden verfilmd. De magie die de kleine tovenaar met zich meebrengt, zou Beachy Head eindelijk het positieve aanzien kunnen bezorgen dat het altijd heeft verdiend.
posted by Esther at 10:25 AM
<< Home