Rubriek Globale Zaken: Uitgerookt
(Van onze correspondent Esther Gotink)
LONDEN (GPD) – Nooit had ik een dalmatiër gezien, tot ik er een artikel over moest schrijven. Zie ik die gespikkelde beesten opeens overal lopen! Kent u dat gevoel? Hetzelfde overkwam me toen ik een nieuwe auto kocht. Ik dacht: leuk, een Toyota Carina, die zie je eigenlijk nooit. Blijkt het in Noord-Londen, waar ik woon, één van de meest voorkomende modellen. Nooit opgevallen.
Nu heb ik dat met rokers. Mijn netvliezen hadden ze nooit geregistreerd, de enorme hoeveelheid Londenaren die buiten met een sigaret staan te koukleumen. Totdat ik stopte met roken. Opeens ben ik door ze omringd! Gisteren had ik met een vriendin afgesproken bij de ingang van station Liverpool Street. Toen ik om me heen keek, besefte ik voor het eerst dat iedereen daar op niemand staat te wachten. Ik had altijd gedacht dat het een centrale ontmoetingsplek was. Maar nee. Ze staan eenzaam een sigaretje te roken voordat ze de metro induiken.
Kortom, ik ben er een beetje neurotisch door geworden. Maar ik ben mooi wel gestopt. Op zich niet uniek, zo net na de jaarwisseling; het is een poging die tienduizenden mensen nu ondernemen. Desondanks is het een hele solitaire strijd. Sinds mijn achttiende was ik roker, en aangezien ik bijna tweemaal die leeftijd heb bereikt, vond ik dat toch echt de tijd was aangebroken om de pijp, of sigaret in dit geval, aan Maarten te geven.
En ik doe het hartstikke goed. Ik hoef geen pleisters, geen kauwgum, geen pijpje waar je een zuchtje nicotine door inhalleert als het allemaal even teveel wordt. Ik doe het gewoon lekker helemaal zelf. Met een doos koekjes en bonbons dan. Het gevolg is wel dat ik af en toe zit te stuiteren op mijn stoel. Ik heb er opvliegers door gekregen. En overal zie ik rokers. Ik droom over ze. Wat zeg ik, ik schríjf over ze. Het is een obsessie.
Ik weiger echter het advies van de NHS, de Britse staatszorg. Die heeft gratis stoppen-met-roken pakketten gemaakt die je bij de apotheker mag ophalen. Pleisters op recept. Maar dan moet je wel naar bijeenkomsten. Eén op één met de apotheker, of in een groep: ,,Mijn naam is Esther en ik ben een nicotist.'' Zoiets. Ik zie dat niet zitten. Bovendien wil ik geen nicotine meer in mijn lijf, dus óók niet via een kauwgumpje.
De Labour-regering begon in 2003 met de gratis pakketten. Ze stopte er de eerste drie jaar 207 miljoen euro in. Voortbouwend op het succes is nog eens 168 miljoen voor de komende twee jaar gereserveerd. Dat klinkt veel, maar het zijn kleine bedragen als je beseft dat roken de Britse economie jaarlijks tweeënhalf miljard euro kost. Van een half miljoen brandschade tot 430 miljoen aan verspilde werktijd door rookpauzes. Rokers zijn bovendien zo'n zes dagen per
jaar langer ziek dan niet-rokers. Ik ben trots op de bijdrage die ik lever aan de maatschappij (mentaal schouderklopje).
Het is jammer dat de farmacie een loopje met ons neemt; in Londen is een fraude-onderzoek gestart naar apothekers die onterecht patiënten hebben genoteerd als geslaagde stoppers. Ze krijgen namelijk 130 euro per persoon die ze langer dan vier weken van de tabak af helpen. Wie vijfhonderd rokers bevrijdt, ontvangt dus een lieve 65.000 euro. Doe mij zo'n bijbaan.
Eén apotheker in noord-Londen had bij de NHS bijna honderd procent succes geclaimd, terwijl onderzoek aantoont dat gemiddeld 45 procent er niet in slaagt vier weken rookvrij te blijven. Ben benieuwd of dat die vriendelijke farmacist is waar ik mijn aspirientjes koop (stoppen met drinken is een ander verhaal). De NHS overweegt het onderzoek landelijk uit te voeren. Apothekers die frauderen, vliegen er gelijk uit.
Hoe ze dit fraude-onderzoek aanpakken? Ze peilen patiënten op koolstofmonoxide. Een soort APK-keuring, zeg maar. Ze leggen je op de brug en meten je uitlaatgassen. Nou, aan mijn lijf geen polonaise. Het bewijst maar weer waarom ik deze strijd liever in mijn eentje lever. En ik heb er weer een hulpstuk bij: deze column gaat op het prikbord, opdat ik niet meer zal roken. Het zou een publieke afgang zijn na dit hele betoog.
LONDEN (GPD) – Nooit had ik een dalmatiër gezien, tot ik er een artikel over moest schrijven. Zie ik die gespikkelde beesten opeens overal lopen! Kent u dat gevoel? Hetzelfde overkwam me toen ik een nieuwe auto kocht. Ik dacht: leuk, een Toyota Carina, die zie je eigenlijk nooit. Blijkt het in Noord-Londen, waar ik woon, één van de meest voorkomende modellen. Nooit opgevallen.
Nu heb ik dat met rokers. Mijn netvliezen hadden ze nooit geregistreerd, de enorme hoeveelheid Londenaren die buiten met een sigaret staan te koukleumen. Totdat ik stopte met roken. Opeens ben ik door ze omringd! Gisteren had ik met een vriendin afgesproken bij de ingang van station Liverpool Street. Toen ik om me heen keek, besefte ik voor het eerst dat iedereen daar op niemand staat te wachten. Ik had altijd gedacht dat het een centrale ontmoetingsplek was. Maar nee. Ze staan eenzaam een sigaretje te roken voordat ze de metro induiken.
Kortom, ik ben er een beetje neurotisch door geworden. Maar ik ben mooi wel gestopt. Op zich niet uniek, zo net na de jaarwisseling; het is een poging die tienduizenden mensen nu ondernemen. Desondanks is het een hele solitaire strijd. Sinds mijn achttiende was ik roker, en aangezien ik bijna tweemaal die leeftijd heb bereikt, vond ik dat toch echt de tijd was aangebroken om de pijp, of sigaret in dit geval, aan Maarten te geven.
En ik doe het hartstikke goed. Ik hoef geen pleisters, geen kauwgum, geen pijpje waar je een zuchtje nicotine door inhalleert als het allemaal even teveel wordt. Ik doe het gewoon lekker helemaal zelf. Met een doos koekjes en bonbons dan. Het gevolg is wel dat ik af en toe zit te stuiteren op mijn stoel. Ik heb er opvliegers door gekregen. En overal zie ik rokers. Ik droom over ze. Wat zeg ik, ik schríjf over ze. Het is een obsessie.
Ik weiger echter het advies van de NHS, de Britse staatszorg. Die heeft gratis stoppen-met-roken pakketten gemaakt die je bij de apotheker mag ophalen. Pleisters op recept. Maar dan moet je wel naar bijeenkomsten. Eén op één met de apotheker, of in een groep: ,,Mijn naam is Esther en ik ben een nicotist.'' Zoiets. Ik zie dat niet zitten. Bovendien wil ik geen nicotine meer in mijn lijf, dus óók niet via een kauwgumpje.
De Labour-regering begon in 2003 met de gratis pakketten. Ze stopte er de eerste drie jaar 207 miljoen euro in. Voortbouwend op het succes is nog eens 168 miljoen voor de komende twee jaar gereserveerd. Dat klinkt veel, maar het zijn kleine bedragen als je beseft dat roken de Britse economie jaarlijks tweeënhalf miljard euro kost. Van een half miljoen brandschade tot 430 miljoen aan verspilde werktijd door rookpauzes. Rokers zijn bovendien zo'n zes dagen per
jaar langer ziek dan niet-rokers. Ik ben trots op de bijdrage die ik lever aan de maatschappij (mentaal schouderklopje).
Het is jammer dat de farmacie een loopje met ons neemt; in Londen is een fraude-onderzoek gestart naar apothekers die onterecht patiënten hebben genoteerd als geslaagde stoppers. Ze krijgen namelijk 130 euro per persoon die ze langer dan vier weken van de tabak af helpen. Wie vijfhonderd rokers bevrijdt, ontvangt dus een lieve 65.000 euro. Doe mij zo'n bijbaan.
Eén apotheker in noord-Londen had bij de NHS bijna honderd procent succes geclaimd, terwijl onderzoek aantoont dat gemiddeld 45 procent er niet in slaagt vier weken rookvrij te blijven. Ben benieuwd of dat die vriendelijke farmacist is waar ik mijn aspirientjes koop (stoppen met drinken is een ander verhaal). De NHS overweegt het onderzoek landelijk uit te voeren. Apothekers die frauderen, vliegen er gelijk uit.
Hoe ze dit fraude-onderzoek aanpakken? Ze peilen patiënten op koolstofmonoxide. Een soort APK-keuring, zeg maar. Ze leggen je op de brug en meten je uitlaatgassen. Nou, aan mijn lijf geen polonaise. Het bewijst maar weer waarom ik deze strijd liever in mijn eentje lever. En ik heb er weer een hulpstuk bij: deze column gaat op het prikbord, opdat ik niet meer zal roken. Het zou een publieke afgang zijn na dit hele betoog.
posted by Esther at 5:31 AM
<< Home